مسافرم

تنها نیستم

همراهی خوب، پنجره ای رو به حیات جاده، ماهی روشن

جاده ایست طولانی، تاریک، یکدست

دشت ها پیدا، خاکستری،تا بیکران

نه پرنده ای می پرد، نه گوسفندی می چرد، نه آدمی بیدار است ونه رودی جاری.

و من

غرق تماشای همه ی نبودن ها!!

که صدایی ، صدایم میکند،

و تماشای نادیده ها را به تماشای نبودن ها می نشاند!

در این لحظات تاریکی

             که جز ماه و من و جاده

کسی در دشت پیدا نیست      

           کسی از اهل دنیا نیست

تو را می بینم ای خالق    

              که با چشمان پر نورت

نشستی برهمه قلبم          

             تماشا می کنی حالم

و می گویی که ای بنده          

           تو را من دوست میدارم  

و من مدهوش ا ین احساس        

              و حیرانم از این   رأفت

و شیدای همه لطفت        

                جوابت میدهم خالق

منم بیش از همه عالم

              تمنای تو را دارم

ولی خود خوب میدانی 

              که بیش از دیگران ،شاید

   گنه کارم،    گنه دارم.